De Ontmoeting

Den Haag - zo 25 mrt '12 ·

In deze editie stond 'Educatief en Ontspanning' in het teken van de ontmoetingen en ervaringen uit het verleden. Een panel bestaande uit twee oudere dames uit de voormalige Nederlandse kolonie Suriname, een Nederlandse geboren in de tweede wereldoorlog en een heer van de huidige generatie die banden heeft met zowel Indonesië, Nederland en Suriname.

De Ontmoeting

Den Haag - zo 25 mrt '12 · In deze editie stond 'Educatief en Ontspanning' in het teken van de ontmoetingen en ervaringen uit het verleden. Een panel bestaande uit twee oudere dames uit de voormalige Nederlandse kolonie Suriname, een Nederlandse geboren in de tweede wereldoorlog en een heer van de huidige generatie die banden heeft met zowel Indonesië, Nederland en Suriname.

De verhalen van de twee oudere Surinaams-Javaanse dames brachten ons terug naar de 50 van de vorige eeuw in Suriname en kenmerkten zich vooral door het uitvoeren van wat je gevraagd werd. Eigen inbreng werd niet gewaardeerd en naar school gaan is in die dagen (begin jaren 50) eerder uitzondering dan regel. Als meisje / vrouw werd je geacht vooral gehoorzaam te zijn en je vooral niet educatief en maatschappelijk te ontwikkelen. Schrijnend werd het toen een dame vertelde hoe ze als 14-jarige het tot een gedwongen uithuwelijking gekomen was en hoe ze de 1e huwelijksnacht haar gedwongen huwelijkspartner letterlijk van zich afsloeg. Als dank werd zij zelf slachtoffer van haar ongehoorzaamheid, want een meisje deed zulks niet. Niet alles is kommer en kwel, maar de anecdotes vielen in het niet van hoe haar leven in die jaren uitzag.

De Nederlandse dame vertelde over haar jeugd waarin ze in een groot gezin van 10 kinderen probeerde te overleven in de jaren 30/40. Met dat weinige dat er was voor het hele gezin, zeker vergeleken naar huidige maatstaven, is het toch gelukt om in een liefdevolle omgeving op te groeien. De dankbaarheid dat ze tot zo ver is gekomen, straalde van haar af. Ze verhuisde van het platteland naar Den Haag en is gelukkig waar ze nu woont.

De enige heer in het gezelschap vertelde over zijn zoektocht naar zijn familie-afkomst. Hij traceerde banden uit Indonesië waar zijn familie een handelsonderneming had en enkele van zijn familieleden zijn daar ook begraven. Hij vertelde over hoe in de jaren 30 zijn familie werd opgepakt door de toenmalige Japanse bezetters en hoe het leven daar aan toe ging. Vervolgens werd zijn familie gedeporteerd naar bezet Nederland in 1942, op verdenking van lidmaatschap van de Indische NSB. Op transport naar Nederland, weigerde Nederland hen toegang en voeren zij verder naar Suriname, alwaar ze in een interneringskamp vast zaten in Nieuw Amsterdam. Tot na de oorlog, 1946, verbleven zij daar met lotgenoten en pas na de bevrijding, werden ze vrijgelaten. Deze meneer lichtte een historisch feit toe die we niet gauw in schoolboeken zullen tegenkomen.

Tussen de verhalen door heeft het publiek kunnen reageren en vragen kunnen stellen waardoor er met vraag en antwoord interactie tot stand kwam. Vaak waren dat specifieke vragen over specifieke omstandigheden of namen van scholen uit Suriname. Dat bracht veel herkenning onder het veelal Surinaams-Javaans publiek.

Ter vermaak trad gamelan ensemble Witing Klapa op met een Javaanse danseres. Zij bracht traditionele Surinaams-Javaanse muziek ten gehore waarop op Surinaams-Javaanse stijl werd gedanst. Als afsluiting van de middag presenteerde een groep van Zuid Amerikaanse danseressen (Diane Meijers ShowBizz Dances) een vrolijke dans waarbij het onmogelijk bleef om niet mee te bewegen. En dat was de bedoeling: meedoen!